W świątyni

olej, płótno dublowane; 90 x 117 cm.

Prezentowany obraz stanowi znakomity przykład północnoeuropejskiego malarstwa architektonicznego XVII wieku, rozwijającego się szczególnie intensywnie w kręgu niderlandzkim. Kompozycja ukazuje monumentalne wnętrze gotyckiej świątyni, zbudowane z rytmicznie powtarzających się arkad, smukłych kolumn i wysokich sklepień, których perspektywiczne skróty prowadzą wzrok widza ku rozświetlonemu prezbiterium.
Artysta z dużą biegłością operuje perspektywą linearną i światłem. Jasny, niemal złocisty blask wpadający przez wysokie okna kontrastuje z głębokimi partiami cienia w bocznych kaplicach i pod emporami. Światło nie tylko modeluje architekturę, ale buduje nastrój skupienia i podniosłości. Charakterystyczne dla północnego malarstwa zamiłowanie do precyzji detalu widoczne jest w opracowaniu elementów dekoracyjnych - balustrad, prospektu organowego, rzeźb i ornamentalnych partii kamieniarki.
Postacie ludzkie, rozmieszczone w różnych planach kompozycji, pełnią funkcję sztafażu. Są niewielkie w stosunku do monumentalnej architektury, co podkreśla skalę wnętrza i jego sakralny charakter. Ich obecność ożywia scenę, nadając jej wymiar narracyjny i rodzajowy, a jednocześnie nie odciąga uwagi od głównego tematu - gry światła i przestrzeni.
Sposób malowania cechuje się staranną, gładką fakturą i umiarkowaną paletą barwną, zdominowaną przez ciepłe brązy, ochry i złamane biele. Subtelne przejścia tonalne i precyzyjne prowadzenie linii architektonicznych wskazują na warsztat artysty dobrze obeznanego z tradycją malarstwa iluzjonistycznego.
Dzieło wpisuje się w popularny w XVII wieku nurt przedstawień wnętrz kościelnych, łączących studium architektury z refleksją nad przestrzenią sakralną jako miejscem kontemplacji i wspólnoty. Monumentalność kompozycji, mistrzowskie operowanie światłem oraz harmonijna konstrukcja przestrzeni czynią obraz atrakcyjnym przykładem północnoeuropejskiej sztuki barokowej o wyraźnym, architektonicznym charakterze.