Chłopiec grający na werblu

brąz odlewany, cyzelowany, patynowany; wys. 22,5 cm; szer. 16 cm; głęb. 19 cm;
sygn. z tyłu: FRANCE.
Francja, k. XIX w.
Chłopiec o azjatyckich rysach twarzy, z tradycyjną fryzurą z wygoloną głową i pasmami włosów związanymi w kitki; ujęty w półprzysiadzie, skupiony na grze na werblu - lewą dłonią przytrzymuje pałeczkę opartą o membranę płaskiego bębenka, prawą rękę unosi wysoko nad głowę, przygotowując się do kolejnego uderzenia; ubrany w szatę, z szerokimi rękawami, zdobioną reliefem o motywach roślinnych oraz geometrycznych.
Rzeźba pochodzi z okresu fascynacji sztuką wschodu, która nastąpiła w Europie, a w szczególności we Francji, w II poł. XX w. Gdy w 1854 r. Japonia otworzyła swoje granice na handel z zachodem, importowane do Europy drzeworyty, rzemiosło z laku, ceramika oraz drobne rzeźby gabinetowe wywołały prawdziwy szok estetyczny wśród europejskich artystów i kolekcjonerów. Francuscy twórcy, zmęczeni sztywnymi regułami akademizmu, zachwycili się asymetrią i egzotyczną dekoracyjnością sztuki azjatyckiej. Tematyka ta stała się niezwykle modna. Paryscy rzeźbiarze i odlewnicy zaczęli masowo tworzyć figurki inspirowane postaciami z Dalekiego Wschodu, często łącząc elementy kultury japońskiej i chińskiej, tworząc pełne wdzięku, nieco bajkowe wizje orientalnego dziecka.