Ikona: Święty Serafin z Sarowa

tempera, deska, podkład kredowo-gipsowy, srebrzenia; 31 x 27 x 2 cm;
Rosja, pocz. XX w. (po 1903)
Serafin Sarowski (imię świeckie: Prochor Izydorowicz Masznin), ur. 19 lipca 1759 lub 1754 w Kursku, zm. 2 lutego 1833 w Sarowie - święty prawosławny, mnich, asceta, „święty starzec” i mistyk związany z monasterem Zaśnięcia Matki Bożej w Sarowie. Ostatni święty Rosyjskiego Kościoła Prawosławnego kanonizowany przed upadkiem caratu. Św. Serafin uważał modlitwę za najdoskonalszą formę dążenia do Boga, o wiele ważniejszą i skuteczniejszą od wymyślnych form ascezy i od postu.
Twierdził, że zdolność do prawdziwej modlitwy posiada każdy człowiek i każdy może w ten sposób osiągnąć „dar Ducha Świętego” Św. Serafin z Sarowa należy do najpopularniejszych świętych prawosławnych na świecie. Jego ikony znajdują się w znacznej części cerkwi prawosławnych na świecie, zaś świątynie pod jego wezwaniem wznoszone są również poza granicami Rosji.