Esencja zieleni, 1991/1992

olej, płótno; 115 x 160 cm;
sygn. dat. i opisany na odwrocie: ŁUKASZ KOROLKIEWICZ / 1991/92 / "ESENCJA ZIELENI".

Twórczość Łukasza Korolkiewicza od lat 70. XX wieku rozwija się w dialogu z fotografią, która stanowi dla artysty jedynie wstępny szkic i próbę uchwycenia ulotnego „mgnienia olśnienia”. Fotografia rejestruje światło, gest i ułamek sekundy, lecz obraz malarski jest już świadomie konstruowaną całością. Artysta chętnie wykorzystuje fragmentaryczność, nieostrość planów i skróty perspektywiczne, tworząc zmysłowe, oniryczne sceny.
W „Esencji zieleni” pochodzącej z 1992 roku, Łukasz Korolkiewicz buduje przedstawienie w gęstej, nasyconej zielenią scenerii ogrodu, gdzie naturalna przestrzeń staje się symboliczną scenografią. Postać stojąca przy kamiennym zbiorniku wodnym - zestawiona z obecnością lalki maski znajdującej się na jego drugim krańcu - wprowadza napięcie między realnością a jej przewrotnym przekształcaniem. Kompozycja pulsuje migotliwym światłem odbitym w wodzie, a intensywna paleta zieleni wzmacnia wrażenie epifanii, chwilowego odsłonięcia świata, którego część pozostaje zanurzona w mroku.
Łukasz Korolkiewicz podkreśla, że jego malarstwo nie mieści się tylko i wyłącznie w definicji hiperrealizmu. Bliżej mu do tradycji przełomu XIX i XX wieku, do malarstwa Mehoffera i Malczewskiego, a także do literackiej wrażliwości Schulza i Prousta. Jego obrazy są pełne niedomówień, badają naturę światła i zdolność widzenia. „Esencja zieleni” zatrzymuje sensualną urodę świata, tworząc przedstawienie o intensywnej atmosferze, w którym światło staje się tematem samym w sobie.