Ikona Święty Jerzy

tempera, deska, podkład kredowo-gipsowy; 43,5 x 32,2 x 2,3 cm;
tył ikony - jedna szponga.
Rosja, XIX w.
Wizerunek Świętego Jerzego w 3/4 postaci en face, młodzieńczego rycerza w zbroi i czerwonym płaszczu, w prawej dłoni trzyma włócznię, w lewej miecz, włosy ma spięte przepaską. Po prawej, na wysokości jednolitego nimbu, napisy objaśniające cyrylicą.
Żołnierze męczennicy już od wczesnego chrześcijaństwa odgrywali szczególną rolę w umacnianiu ducha narodu. Spośród wielkich męczenników żołnierzy jednym z najpopularniejszych był Święty Jerzy Zwycięzca (Pobiednosiec). Zginął po torturach w 303 r., za panowania cesarza Dioklecjana. Jego imię (z greckiego ‚georgos’) znaczy rolnik, choć bardziej znany jest jako patron rycerstwa i wielkiego księstwa moskiewskiego. W Bizancjum zaliczano go razem z Dymitrem, Prokopem i Teodorem do wielkich Świętych Rycerzy.
O powszechności kultu Świętego Jerzego świadczą niezliczone kościoły jemu poświęcone. Silny ośrodek wczesnego chrześcijaństwa na Kaukazie - Gruzja swoją nazwę Georgię bierze właśnie od Świętego Jerzego.
Pole ikony ujęte białą linią i jasnym pasem.