olej, płótno; 81 x 65 cm;
sygn. i dat. p. d.: Z Dobrzycki / 48.
Oferowany obraz stanowi interesujący przykład powojennej interpretacji tematu mitologicznego w duchu nowoczesnej formy malarskiej. Artysta sięga po klasyczny motyw przemiany nimfy Dafne uciekającej przed Apollinem, jednak rezygnuje z narracyjnego realizmu na rzecz wielowarstwowej, niemal onirycznej wizji.
Kompozycja zbudowana jest na zasadzie dynamicznego spiętrzenia form i przenikania się planów. Postaci ludzkie ulegają deformacji i fragmentaryzacji, ich ciała stapiają się z elementami natury – roślinnością, pejzażem, a nawet architekturą. Ten sposób ujęcia tematu wpisuje się w nurt międzywojennej i powojennej awangardy, w której widoczny jest wpływ kubizmu, surrealizmu oraz koloryzmu. Dobrzycki operuje intensywną, nasyconą paletą barw – kontrastujące ze sobą czerwienie, zielenie i błękity budują napięcie emocjonalne i wzmacniają ekspresję sceny.
Charakterystyczna dla artysty jest płaskość formy oraz dekoracyjność – widoczna m.in. w ornamentalnym traktowaniu detali (ptaki, rośliny, geometryczne wzory w dolnej partii obrazu). Jednocześnie przestrzeń obrazu pozostaje niejednoznaczna: perspektywa jest celowo zaburzona, a elementy pejzażu – wzgórza, woda, niebo – układają się w niemal abstrakcyjne strefy barwne.
W kontekście twórczości Dobrzyckiego dzieło to dobrze ilustruje jego zainteresowanie łączeniem figuracji z eksperymentem formalnym. Artysta często podejmował tematykę alegoryczną i symboliczną, traktując ją jako pretekst do badań nad kolorem i kompozycją. Apollo i Dafne ujawnia również jego skłonność do budowania kompozycji wielowątkowych, w których znaczenie narracyjne ustępuje miejsca autonomii formy malarskiej.
Obraz zachowuje indywidualny, wyraźnie modernistyczny charakter, stanowiąc wartościowy przykład osobistego języka artystycznego Dobrzyckiego.
