W cyrku - na linie, 1925

olej, tektura; 50 x 60 cm;
sygn. i dat. p. d.: Z. Dobrzycki 25;
na odwrocie kompozycja malarska - Scena uliczna; na kompozycji napisy: Dans le cirque / La funambule / Paris 1925 / LA FUNAMBULE.

Zygmunt Dobrzycki należał do pokolenia artystów, których twórczość kształtowała się w okresie międzywojennym, w czasie intensywnych przemian artystycznych i fascynacji nowoczesnością. Duże znaczenie dla uformowania jego języka malarskiego miał pobyt w Paryżu w latach 1924-1928, gdzie zetknął się z najważniejszymi kierunkami awangardy. Szczególnie istotne okazały się inspiracje fowizmem oraz kubizmem - z pierwszego przejął odwagę w operowaniu czystym, nasyconym kolorem i jego autonomiczną rolę w budowaniu obrazu, z drugiego zaś skłonność do upraszczania form, syntetyzowania kształtów i porządkowania kompozycji w oparciu o wyraźny układ konstrukcyjny.
W jego dorobku widoczny jest wyraźny wpływ środowiska paryskiego - zarówno w tematyce, jak i w sposobie budowania kompozycji. Artysta chętnie podejmował motywy życia miejskiego, scen rodzajowych oraz przedstawień o charakterze widowiskowym, w których istotną rolę odgrywa ruch, rytm i dynamika. Cechą charakterystyczną malarstwa Dobrzyckiego jest syntetyczne ujęcie formy, uproszczenie sylwetek oraz dekoracyjność kompozycji. Postacie bywają wydłużone, poddane stylizacji, a przestrzeń obrazu - spłaszczona i podporządkowana układowi linearnemu, co zdradza pokrewieństwo z kubistycznym myśleniem o strukturze obrazu.
Przedstawienie tancerki rozciągniętej na linie, w oferowanym obrazie, ukazuje fascynację artysty tematyką cyrkową, popularną w sztuce europejskiej początku XX w. Smukła, niemal akrobatycznie wydłużona sylwetka balansującej kobiety podkreśla zarówno kruchość, jak i siłę ludzkiego ciała, a zarazem wprowadza element napięcia i teatralności. Kompozycja oparta na horyzontalnej osi liny oraz rytmicznych podziałach przestrzeni wzmacnia wrażenie równowagi i zawieszenia w czasie, a zarazem nadaje scenie dekoracyjny, niemal plakatujący charakter.