Patera do przekąsek

szkło rozalinowe, prasowane, częściowo matowione, bakelit; średnica 27,5 cm.
Niemcy, lata 30.-40. XX w.
Na okrągłej, obrotowej podstawie, patera złożona z pięciu części i środkowego okrągłego pojemnika z nakrywką.
Zestaw złożony z 6 szklanych naczyń, tworzących okrągłą paterę: pięć elementów obwodowych przypominających kliny, dekorowane od spodu matowionym motywem wijących się pędów i kiści winorośli oraz centralne, okrągłe naczynie (dipówka) z nakrywką zwieńczoną walcowatym uchwytem, zdobioną geometryczną kratką.
Podstawa kolista, z czarnego bakelitu, z obrotowym mechanizmem i trzema kulistymi uchwytami na krawędzi, ułatwiającymi obracanie zestawu na stole.
Oferowany zestaw do zakąsek należy do naczyń typu „Lazy Susan”. Określenie to odnosi się do obrotowej tacy lub blatu, ułatwiającego dzielenie się jedzeniem przy stole lub organizację przypraw czy wiktuałów w głębokich szafkach.
Choć sam mechanizm obrotowy powstał w XVIII w., dokładne pochodzenie tej konkretnej nazwy nie jest do końca znane. Jedna z teorii mówi, iż geneza tego określenia wywodzi się z końca XIX w., kiedy koszty zatrudniania służby domowej drastycznie wzrosły i technologia zaczęła zastępować ludzi. „Susan” (Zuzanna) była wtedy w krajach anglosaskich stereotypowym, niezwykle popularnym imieniem dla pokojówek i służących. Obrotowy mechanizm żartobliwie więc i nieco złośliwie nazwano „Leniwą Zuzanną”, ponieważ stała bezczynnie na środku stołu, wykonując pracę za żywą kelnerkę.
Zwrot ten po raz pierwszy pojawił się w druku na początku XX w. W 1903 roku wspomniano o nim w gazecie The Boston Journal, a oficjalnie nazwa zyskała ogromną popularność w 1917 roku dzięki reklamie w magazynie „Vanity Fair”. Firma Ovington’s reklamowała tam mahoniowy obrotowy talerz jako „najsprytniejszą kelnerkę na świecie, do Twoich usług”. Dźwięczne, wpadające w ucho określenie błyskawicznie podchwycili konsumenci i producenci.