Chłopiec ujeżdżający gęś

brąz, podstawa marmurowa; wys. 37,5 cm; szer. 16,5 cm; głęb. 30 cm;
sygn. na podstawie: E Dinée; z tyłu wybity numer: 11873.
Francja, XIX / XX w.
Postać dziecka, siedząca na gęsi, odziana w luźną koszulę oraz czapeczkę zawiązaną pod brodą, odchyla się mocno do tyłu, próbując utrzymać równowagę na grzbiecie ptaka. Lewą rękę asekuracyjnie wysuwa w bok, a prawą unosi wysoko, trzymając skórzane lejce, oplecione wokół szyi gęsi; twarz chłopca wyraża ogromne przejęcie, wysiłek i grymas krzyku, a ptak z rozpostartymi częściowo skrzydłami i szeroko otwartym dziobem wydaje się uciekać lub gęgać. Całość opiera się na prostokątnej podstawie, osadzonej na profilowanej bazie z dekoracyjnego, czerwonego marmuru z jasnym żyłkowaniem.
Rzeźba inspirowana luźno antycznym motywem „Chłopca duszącego gęś” autorstwa Boethosa z Chalcedonu (III w. p.n.e.), czy hellenistycznymi figurkami z terakoty przedstawiającymi małego chłopca dosiadającego gęsi okrakiem (m.in. kolekcja Christoph’a Bacher’a w Wiedniu [Christoph Bacher Archäologie Ancient Art., Gallery, Vienna]). Figura wykazuje także pokrewieństwo kompozycyjne z francuskimi realizacjami salonowymi (np. Jean-Baptiste Pigalle (1714-1785) „L'Enfant a la cage” [„Dziecko z klatką”], 1749 r., Luwr).
Ponadto na przełomie XIX i XX w. motyw chłopca na gęsi zyskał zupełnie nowe, literackie życie za sprawą słynnej powieści Selmy Lagerlöf „Cudowna podróż” (szw. Nils Holgerssons underbara resa genom Sverige, 1906), opowiadającej o chłopcu podróżującym na grzbiecie dzikiej gęsi.