Ikona - Święty Jerzy

olej, deska, podkład kredowo-gipsowy; 41 x 32,6 x 2,5 cm;
w dolnej strefie pola ikony, po lewej, podpis „G. Lupu pc. Runcu-Arges“. Sygnatura - G. Lupu.
Rumunia, Runcu, okręg Ardżesz (Arge?), XIX w.
Wizerunek młodzieńczego rycerza w zbroi i ciemnym płaszczu, na białym rumaku, godzącego włócznią w skrzydlatego, wijącego się u jego stóp smoka symbolizującego siły ciemności. U góry nad nimbem świetliste promienie, po lewej napisy objaśniające. W tle poniżej, po lewej architektura Cerkwi, po prawej drzewo.
Żołnierze męczennicy już od wczesnego chrześcijaństwa odgrywali szczególną rolę w umacnianiu ducha narodu.
Spośród wielkich męczenników żołnierzy jednym z najpopularniejszych był Święty Jerzy Zwycięzca (Pobiednosiec). Zmarł po torturach w 303 r., za panowania cesarza Dioklecjana. Jego imię (z greckiego „georgos”) znaczy rolnik, choć bardziej znany jest jako patron rycerstwa i wielkiego księstwa moskiewskiego. W Bizancjum zaliczano go razem z Dymitrem, Prokopem i Teodorem do wielkich Świętych rycerzy. O powszechności kultu Świętego Jerzego świadczą niezliczone kościoły jemu poświęcone. Silny ośrodek wczesnego chrześcijaństwa na Kaukazie- Gruzja swoją nazwę Georgię bierze właśnie od Świętego Jerzego. Bordiura wąska, jednolita brązowa.