Dziennik 16 II - 15 III, 2024

olej, ołówek, płótno; 91 x 70 cm;
sygn., dat. i opisany na odwrocie: WŁODZIMIERZ PAWLAK/ DZIENNIK/16 II-05 III/90x 70/2024

W 1989 roku Włodzimierz Pawlak rozpoczął jeden z najważniejszych cykli malarskich - Dzienniki - za który w 1990 roku otrzymał Grand Prix XXII Międzynarodowego Festiwalu Malarstwa w Cagnes-sur-Mer. Do zapisu upływu czasu artysta początkowo wybrał dwa warianty bieli oraz charakterystyczną, zamkniętą w prostej formie strukturę, składającą się z siedmiu pionowych linii przekreślonych ósmą - zgodnie z pomysłem Robinsona Crusoe. Ta prosta forma nawiązuje do wspomnień artysty z czasów dzieciństwa, kiedy to na zielonej furtce w Korytowie, na polecenie ojca, wykonał rysunek. Równocześnie, sięgając do początków sztuki, odnosi się do śladów zostawianych w prostej graficznej formie przez człowieka na skałach Lascaux i Altamiry.
Źródeł inspiracji formalnych do serii Dzienników można również szukać w obrazie Pawlaka Polacy formują flagę narodową z 1989 roku - białoczerwonej kompozycji. Pierwsze dwa Dzienniki odbiegają od ostatecznie określonej formuły malarskiej tej serii. Poza kreślonymi liniami zawierają dodatkowe pole z kompozycjami nawiązującymi do obrazów tworzonych przez Pawlaka w czasach przynależności do Gruppy. Mogą one równocześnie zwiastować kolejne cykle budowane przez artystę - Notatki o sztuce oraz Przestrzeń logiczna obrazu.
W kolejnych latach w cyklu płócien Dzienniki pojawia się kolor, często czerwony. Dla artysty ma on niebagatelne znaczenie, o czym świadczy seria obrazów powstała około 1990 roku - Historia koloru. Równocześnie stosowanie konkretnych barw jest odwołaniem do mistrzów awangardy: Kazimierza Malewicza i Władysława Strzemińskiego.
Cykl Dzienniki jest niezwykle prywatnym, wręcz intymnym zapisem upływu czasu. Jednocześnie dzieła z tego cyklu mają charakter monumentalny dzięki czystości kompozycji, spotęgowany przez sam koncept liczenia upływającego czasu. Mimo powtarzalności elementów każda praca jest unikatowa.